Vaardigheidsniveaus beoordelen is te moeilijk!

Onlangs sprak ik tijdens de halve finale van de Open Clubkampioenschappen Peter Luipers de competitieleider van Zuid-Nederland. Hij was verbolgen over het feit dat de teams zo slecht ingedeeld werden.

Wat is er aan hand? De regio hadden de opdracht gekregen hun teams per niveau in te delen in een klasse HOOG of LAAG. Aan het einde van het seizoen zouden de kampioenen van HOOG en LAAG strijden wie er aan de Nederlandse kampioenschappen meer mochten doen. Tot zijn verbazing was het 4 maal een ploeg uit de poule LAAG die won.

Trotse winnaar voelde zich de coach van Polaris op niveau 4 al waren zijn kinderen al 13 jaar. Teleurgesteld waren spelers en ouders die aan de reglementaire leeftijden hadden voldaan.

Je kunt je dus de vraag stellen zijn coaches vaardig genoeg hun teams in de juiste niveaus in te laten stromen? De Nevobo ambieert het spelen op vaardigheidsniveaus immers. Vanaf seizoen 2006-2007 mogen kinderen maar een niveau lager ingedeeld worden ! Veelal worden mini’s getraind door ouders en beginnende trainers die het perspectief van de kinderen moeilijk kunnen inschatten. Het beginpunt is al moeilijk, moeten we daar vanuit gaan of van de progressie die de kinderen in het seizoen gaan maken.

Je hebt  kinderen die een maal in de week een uur trainen onder leiding van een vrijwilliger,en je hebt kinderen die twee maal 1,5 uur trainen o.l.v. een professional.

Verder brengt elk kind zijn eigen aanleg en motivatie in.

Bij de indelers heb je ouders wiens ambitie verder reiken dan het talent van hun kinderen, deze kinderen worden dan ook altijd te hoog ingedeeld. Deel kinderen niet onnodig hoog in het gaat om hun ontwikkeling! Bij mini's betekent dit de bal zolang mogelijk in leven houden.

Dan heb je de categorie die altijd wil winnen en daarom te laag ingedeeld.

Elk jaar stroomt er 50% nieuwe trainers in die geen maatstaf hebben.

Kleine verenigingen hebben vaak teams met groot leeftijdsverschil.

Als je als 13 jarige maar niveau 4 gespeeld hebt en je moet door naar de C jeugd heb je te weinig vaardigheden geleerd.

Als je coaches moet aanspreken op hun indeling tijdens het seizoen ben je te laat..

DE PRAKTIJK HEEFT BEWEZEN DAT COACHES NIET IN STAAT ZIJN DIT IN GOEDE BANEN TE LEIDEN. HET ZAL NIET MEEVALLEN HIER EEN EENDUIDIGE OPLOSSING VOOR TE VINDEN.

In onze regio zijn wij na 8 jaar stoeien tot de volgende regeling gekomen:

De niveaus 1,2,3 zijn instroomniveaus, er worden losse toernooien gehouden, elk kind kan meteen meedoen. Door de toernooien wat later te laten beginnen (november) kan eenieder zich voldoende inspelen en krijgen de verenigingen de kans hun teams te formeren. Aan het einde van het seizoen moet bijna elk kind op zijn leeftijdsniveau kunnen spelen. Er worden dus geen competitiestanden bijgehouden.

De niveaus 4,5,6.

Er is maar een objectieve standaard die bepaald wat je niveau is t.o.v. anderen dat is spelen tegen elkaar. We houden tot december dus z.g inspeeltoernooien.

Er wordt tegen willekeurige teams gespeeld, voor elke gewonnen set krijg je twee punten, voor een gelijkspel een punt. In december begint de officiële competitie en wordt er een A en B poule gemaakt. Dus iedereen speelt op zijn niveau en krijgen de sterke en goede teams een spannende competitie met gelijkwaardige tegenstanders. Er is dus voor iedereen succesbeleving.

Het hoogst eindigende reglementaire team mag aan de NK meedoen. Is dit probleem ook opgelost. (Persoonlijk streef ik erna een spelers ten hoogste een klasse lager of hoger te laten spelen om sociaal-emotionele gronden)

Door deze benadering ontstaat er meer eenduidigheid en structuur.